4 september 2010, Landleven en dekking Willow

Nou, het is een feit: onze varkens staan in de Landleven!! En al zeg ik zelf, het is een leuk artikel geworden. Ik ben erg blij dat het verhaal gaat over de verzorging van minivarkens, want vaak is de invalshoek: kijk eens wat een schattige biggetjes, de ideale huisdieren. Dan vergeten ze erbij te vertellen dat je er wel iets voor moet doen...en dat ze het ook wel heel fijn vinden om buiten te kunnen leven en wroeten enzovoort. Hieronder staan de eerste twee bladzijden van het artikel. De rest is -voorlopig- te lezen in de Landleven...

Mooi nieuws!!!:

Intussen is Willow zaterdag 27 augustus naar beer Jasper vertrokken. Mevrouw en meneer konden het vrij snel uitstekend met elkaar vinden. En wie schetst mijn verbazing: op 1 september kreeg ik een mailtje van Dianne (de baas van Jasper) dat ze al gedekt was! Hoera! Nu maar hopen dat ze over drie weken inderdaad niet meer berig wordt. Mocht ze nu drachtig zijn, dan worden de biggetjes echte kerstbiggetjes..(uitgerekend op 2e Kerstdag). Dat wordt thuisblijven dit jaar ;-).

5 augustus 2010, In september staan we in "Landleven"!

In mei werd ik benaderd door een mevrouw die foto's van onze varkens wilde maken voor het blad Landleven. Ze wilden een reportage maken over de verzorging van minivarkens. Nu zijn Kunekunes niet meteen waar mensen aan denken bij minivarkens (50 tot 100 kilo!!), maar toch horen ze wel degelijk bij deze categorie. Ze zijn namelijk de grootste van de minivarkens (die, even voor de duidelijkheid, MINIMAAL 25 kilo wegen). Dus kon ik met een gerust hard "ja" zeggen op hun verzoek. De Kunes gedroegen zich voorbeeldig tijdens de fotoshoot! Ik was echt heel trots op ze. Wie geïnteresseerd is in het verhaal van de shoot, verwijs ik naar mijn blog 'fotoshoot'. Daar zal ik niet op terugkomen. Maar ik wil jullie nog wel even vermelden dat het betreffende artikel in het septembernummer van Landleven zal verschijnen. Dus: Ren in september naar de boekhandel! (tenminste... als je het werkelijk interessant vind om te weten hoe je klauw bekapt bij varkens......)

Harry is een beetje zielig geweest de laatste week. Willow was -waarschijnlijk- met haar dikke billen op Harry's rechterachterpoot gaan zitten. Gevolg: PIJN! De eerste dag hinkte ze enorm en mocht ik niet aan haar poot komen. Ze wilde zelfs niet voor me gaan liggen (want dat ging niet makkelijk met die zere poot). Het was zondag, dus we besloten even de volgende dag af te wachten om te zien of ze zou opknappen en of we dan wel aan haar poot mochten komen. De volgende dag mocht ik voorzichtig kijken. Geen wondjes te zien, ook geen problemen met haar hoef, maar pijn ter hoogte van het gewricht. Het ging al veel beter, dus het leek niet gebroken. De dagen erna ging het steeds beter, ze liep na een dag of vijf weer vrijwel normaal. En toen opeens kwam ik 's ochtends in het weiland en toen liep ze weer enorm te hinken! Dus, dierenarts gebeld. Deze -jonge- dierenarts had niet zoveel ervaring met varkens, helaas. Hij vroeg of Harry rustig was. Ik zei: "Jawel, maar..." Ik legde uit, dat we haar eerst even moesten aaien tot ze lag, en dat hij dan even naar haar poot kon kijken. Echter, hij had weinig geduld, en nadat ik Harry een paar keer geaaid had en ze nog niet lag, probeerde hij haar gelijk vast te pakken en haar poot op te tillen. Dat moet je dus niet doen bij een varken....(zoals jullie allen waarschijnlijk al weten) Harry dacht: Toedeledoki! en was niet meer te pakken of te paaien.

Na wat uitleg over de situatie bevestigde de dierenarts mij, dat hij inderdaad wel had kunnen zien dat er geen klauwproblemen waren of wondjes tussen de hoeven, en dat het waarschijnlijk een gewrichtsprobleem was. Hij ging eerst antibiotica proberen en een pijnstiller. Mocht dat niets opleveren, dan moest ze later onder narcose. Alleen, die pijnstiller en die antibiotica moesten natuurlijk nog wel even geïnjecteerd worden... Om een lang verhaal kort te maken: dit lukte niet. Ik mocht het op een later tijdstip zelf nog eens proberen... Fijn. Hoe moest ik dat nou voor elkaar krijgen..

De drie daaropvolgende dagen werden gekenmerkt door een dagelijkse worsteling met een onwillig varken. Afleiden met eten en dan spuiten, werkte half. Want als de helft van de spuit erin zat, rende ze heel hard weg. En die tweede helft was daarna uiterst moeizaam. Ik ben bang dat ze niet de hele 3 ml binnen heeft gekregen. In de schuur insluiten, lukte ook niet. Waar ze normaal mak als een lammetje meeliep naar de schuur, liet ze zich nu niet eens meer met voer verleiden om naar binnen te gaan. Na een dag had ze door wanneer ik een spuit bij me had (ook al liet ik hem niet zien) óf jodium, en wanneer niet. Het arme beest... Ik had zo met haar te doen. Als ik een spuit bij me had, rende ze hard weg en -na de prik- kwam ze bij me om zich te laten troosten.  En vandaag was de laatste dag van de antibiotica. En weet je wat, ik deed het niet meer! De spuit werd verbannen en in plaats daarvan kreeg mevrouw een boterham. Een lekkere droge boterham met een laagje antibiotica. En die ging er gulzig in. Moet toch eens aan de DA vragen of dat de volgende keer niet kan in plaats van een spuit!

Maar, het goede nieuws is: ze loopt weer op haar poot!

11 juli 2010, Heet

Met dit hete weer liggen de varkens veel te dutten in de schaduw of puffen ze uit in de modder. Laatst ontdekten we echter dat ze ook hun middagdutje in de blubber doen :-). Dit wilden we jullie niet onthouden!

24 juni 2010, Foto's van "Squash" (het beertje)

Hier zijn een aantal foto's van Squash, die als alles goed is en hij ook echt als fokbeer gebruikt mag gaan worden, bij ons mag komen wonen (in gezamenlijk eigendom met William en Marco). De foto's zijn van W en M (Dank!).

19 juni 2010, Zwijnstein tijdelijk dicht

Omdat ik vorige week ben geopereerd, ben ik een tijdje niet zo mobiel. Daarom is het bekijken van onze Kunes tot de eerste week van juli niet mogelijk. Telefonisch en per mail kunt u wel altijd vragen stellen, en vanaf begin juli is het ook weer mogelijk om langs te komen. Dus schroom niet om te bellen of te mailen, dan maken we gewoon een afspraak over enkele weken.

Hartelijk dank voor jullie begrip (en ook voor de aardige reacties die ik heb ontvangen, toen ik in het ziekenhuis lag!), groetjes Annette Hagemeijer

Juni 2010, "Ons" beertje geboren in Nes

Na ons meerdere dagen (weken en maanden) in spanning te hebben gehouden, is vandaag de prachtig veelkleurige toom van Qwebbles en Jasper in Nes geboren. Er zijn vijf biggen, waarvan 2 beertjes. 1 hiervan lijkt in aanmerking te komen voor de functie van fokbeer (nog onder voorbehoud van de ontwikkelingen de komende weken). Dit is een schattig licht ginger en creme beertje. Als alles goed gaat, komt Squash -want zo gaat hij dan heten- bij ons wonen in gedeeld eigenaarschap met William en Marco. Ik baalde als een stekker, want William belde me dat ik mocht komen kijken na de bevalling, maar ik kon niet!! Over twee dagen moet ik voor een ingreep naar het ziekenhuis en heb het nu razend druk met de voorbereidingen. Ik kan zelfs op korte termijn dus niet gaan kijken (snif). Maar goed, het is wel fijn voor William en Marco, dan hoeven ze hem nu nog niet met iemand te delen;-) en ik moet maar even geduld hebben en genoegen nemen met mooie foto's. Over foto's gesproken, deze zijn te bewonderen in dit album. Veel plezier!

April 2010, Artikel in de regionale krant (Stentor) ten gelegenheid van de Open Dag van Kunekune-houders op 1 mei 2010

Artikel in de weekkrant, april 2010

Open huis bij Kunekune-fokkers

's-HEERENBROEK - Stal Zwijnstein houdt zaterdag 1 mei open huis. De houder van Kunekune varkens toont aan alle geïnteresseerden zijn bijzondere varkensras.De stal is van 10.00 tot 16.00 uur geopend om te dieren te bekijken, te knuffelen en vra- gen te stellen. Kunekunes zijn vrij zeldzame varkens; er zijn er nog maar ongeveer honderd in Nederland. Ku- nekunes komen oorspron- kelijk uit Nieuw Zeeland, waar zij eeuwenlang samen leefden bij de Maori's. Door dit langdurige contact met mensen is de Kunekune een bijzonder aanhankelijk ras. Voor meer informatie en adressen van de fokkers: WWW.KUNEKUNEVERENIGINGNEDERLA ND.ORG.